De magie van de lievelingsknuffel: heeft je kind hier behoefte aan?

Lievelingsknuffel-header

Een teddybeer, knuffelkonijn of tutteldoekje: de lievelingsknuffel is er in alle vormen en maten. De band tussen een kind en zijn lievelingsknuffel kan erg sterk zijn. Tijd om je er als ouder in te verdiepen: welke rol spelen knuffels in het leven van een kind?

Hoe ging dat vroeger toen jij opgroeide? Ging jouw lievelingsknuffel overal mee naartoe? Sliep je alleen lekker als ‘knuf’ binnen handbereik was? Je bent niet de enige. Grote kans dat je nu ook bij je kind(eren) ziet dat ze zich hechten aan een knuffelbeest.

“Welke rol spelen knuffels in het leven van een kind?”

Lievelingsknuffel Boek

Uit onderzoek blijkt dat 60 procent van de kinderen in Europa een knuffel heeft. En ja, er is serieus wetenschappelijk onderzoek gedaan naar die knuffels. Want knuffels bieden jonge kinderen veel steun in hun jonge jaren. Psychologen en pedagogen zijn het over de volgende dingen eens: een knuffel geeft een kind meer zekerheid, biedt troost en helpt bij de ontwikkeling van zelfstandigheid.

 

Emotionele ontwikkeling baby

‘Transitionele objecten’. Zo noemde de Britse kinderarts D. W. Winnicot knuffels in haar onderzoeken. Zij stelde terecht vast dat knuffels kinderen helpen bij het opgroeien – de transitie of verandering – van een baby naar een kind. Wanneer een baby een half jaar oud is, beseft het namelijk dat mama of papa er niet altijd is. Helemaal in onze samenleving, waar een kind vaak een eigen slaapkamer heeft. Daarom kan een band ontstaan met het knuffeltje dat in de wieg ligt. De knuffel biedt troost en zachtheid. Zijn aanwezigheid vertelt het kind dat alles wel goed komt. En het leert het kind om zichzelf gerust te stellen. Als ouder merk je dat ook: je kleine slaapt bijvoorbeeld makkelijker in als de knuffel bij hem ligt.

 

Verbeelding

Het hebben van een lievelingsknuffel duidt bovendien op groei in creativiteit en verbeelding. Want behalve dat het opgroeiende kind het knuffelbeest als een veilige baken ziet, speelt de knuffel vaak ook de hoofdrol in fantasierijke gesprekken en avonturen. Zo transformeert die lieve teddybeer zomaar in een brullende leeuw waarmee jouw kleine achter denkbeeldige boeven aanjaagt. En zit diezelfde beer een kwartiertje later braaf melk te drinken op een stoeltje. In de fantasie van het kind is alles mogelijk.

“Het hebben van een lievelingsknuffel duidt bovendien op groei in creativiteit en verbeelding”

Doei lievelingsknuffel

Overigens is het niet altijd een knuffelbeest dat het kind troost biedt. Het kan ook een zakdoek zijn, een fles, een pop, een speen of een handeling zoals spelen met een lokje haar of een plooi in een dekentje. Het kind bepaalt helemaal zelf waar hij troost uit haalt. Wat dat betreft zijn er geen regels.

Zo’n veertig procent van de kinderen heeft geen lievelingsknuffel of dekentje. Daar hebben ze geen behoefte aan en dat is ook helemaal niets om je zorgen over te maken. Bij de kinderen die wel die sterke hechting hebben, zie je na een paar jaar de behoefte naar de knuffel langzaam afnemen. Volgens kinderpsychiater en psychoanalist Marian Tolpin is dat omdat kinderen door een knuffel leren zichzelf te troosten. Daardoor verdwijnt de verbondenheid met de lievelingsknuffel na het zesde jaar en slapen er maar weinig volwassen nog met een knuffel: zij kunnen zichzelf goed troosten.

“ Het is dus heel normaal dat een kind bijna onafscheidelijk is met zijn lievelingsknuffel. Maar het is ook heel normaal als een kind dat niet heeft.”

 

Misverstanden over knuffels en kinderen

  • Een kind dat een knuffel nodig heeft, vindt niet voldoende houvast of troost bij de ouders;
  • De band tussen kinderen met een knuffel en hun ouders is minder goed;
  • Kinderen met een knuffel zijn angstiger dan kinderen die geen knuffel nodig hebben.

Alledrie niet waar.

Vindt een kind dat een knuffel nodig heeft dan onvoldoende houvast of troost bij de ouders? Nee, dat is niet zo. Wel is het zo dat kinderen die bij de ouders in een ruimte slapen, minder vaak knuffels hebben. Maar de band tussen kinderen en hun ouders is bij beide groepen – met en zonder knuffel – net zo warm en veilig. Ook is onderzocht of kinderen met een knuffel angstiger zijn dan kinderen zonder, maar daar zijn geen verschillen in gevonden.

Opgroeien met een knuffel

Het is dus heel normaal dat een kind bijna onafscheidelijk is met zijn lievelingsknuffel. Maar het is ook heel normaal als een kind dat niet heeft.

Nog wat laatste tips voor omgaan met de lievelingsknuffel

  • Geniet ervan als je kind een lievelingsknuffel heeft. Knuffel kan namelijk heel goed helpen in spannende tijden: voor het eerst naar school, naar verjaardagen en op vakanties. Het geeft het kind dan net dat stukje meer vertrouwen en een veilig gevoel. En dat is voor jullie allebei fijn toch?
  • Als ouder kun je wel regels opstellen: knuffel gaat niet mee de zandbak in, want dan wordt ‘ie vies. Of: knuffel blijft thuis wachten. Dat is in het begin misschien moeilijk voor je kleine, maar door consistent te zijn, went het snel. Bovendien helpt het ook weer een stukje zelfstandigheid te vinden.
  • Af en toe wassen moet kunnen: knuffel moet toch ook een keer in bad? Samen met je kind kun je er een heel ritueel van maken.
  • Wees niet te streng met de regels in spannende tijden. Wanneer een kind spanning voelt, kan het terugvallen naar jonger gedrag en sterk leunen op hun lievelingsknuffel. In dat geval mag je als ouder best wat soepeler met de regels omgaan. Maar zeg er wel duidelijk bij dat het tijdelijk is: ‘Na het weekend blijft knuf weer thuis.’

Heeft jouw kleine ook een lievelingsknuffel? Laat het ons weten!

Noortje

Post author

Reageer